Interview met Arie Hazes
donderdag 18 augustus 2005

Arie is met z’n vriendin Ineke gezellig een middagje bij Marion & Arnold op bezoek. Hij komt langs voor het interview dat hij heeft met ons, voor onze website www.andrehazesfan.nl Na een lekker bakje koffie begon het interview met Arnold & Arie, Marion zat samen met Ineke lekker in het zonnetje te babbelen over van alles en nog wat.

Later die middag had Arie nog een (mini-interview) met Talpa (NSE).
We beginnen in de woonkamer en Arnold vraagt Arie om zich even voor te stellen...

Ik ben dus Arie Hazes, ben niet getrouwd heb één dochter en één kleindochter. Ik heb nu twee andere kinderen, maar die zijn van mijn vriendin Ineke. Haar dochter heeft een jongentje van vier, mijn oogappeltje. Volgens hem ben ik zijn liefste opa. En haar zoon heeft geen kinderen.

Waarom heb jij besloten om aan dit interview mee te werken?

Puur en alleen omdat we na het overlijden van André, overal buiten zijn gehouden. Op dat moment was ik zo kwaad, omdat ik als echte familie. Dus de echte familie, want overal wordt altijd wel gesuggereerd dat de familie van André, maar niemand van ons werd gekend in het hele verhaal. Dat heeft mij heel veel pijn gedaan en daarom ben ik ook naar buiten getreden. Omdat mensen me vroegen heb ik hier en daar weleens een interviewtje gegeven. Dat is eigenlijk wel mijn drijfveer geweest puur uit teleurstelling. Omdat mijn zus Wil en ik niet op een waardige manier afscheid hebben kunnen nemen van m'n broer. Dat deed echt heel erg veel pijn.

Daar komen we straks wel even op terug... anders gaan we wel heel erg snel... Heb jij onze site weleens bezocht?

Sinds kort had ik van jullie site gehoord. We hadden nooit een computer, maar via de zuster van m’n vriendin die ging een nieuwe kopen. We hebben weleens geopperd later als we wat ouder zijn…, maar nu hebben we er ook één. Tijdens het surfen kwam ik jullie site tegen, die er trouwens prachtig uitziet moet ik eerlijk zeggen. Ondanks dat ik er geen verstand van heb, maar het zag er goed uit allemaal, mooi met die zwarte achtergrond. Het heeft wel wat…

Hoe was het vroeger op de Gerard Doustraat?

Ja, volksbuurtje hè. Net zoals negen van de tien wijken in Amsterdam natuurlijk, dit was dan de Pijp. We waren schoffies op straat, veel voetballen, weinig verkeer, rotzooi trappen. Je kent ’t wel ’t standaard gebeuren in die jaren.

Deden jullie dat vaak samen, Jij en André?

Ja, maar natuurlijk ook met vrienden. Kijk André was natuurlijk twee en half jaar ouder dan ik. Hij had dus ook andere vrienden, maar we deden wel veel dingen samen, zoals “kerstbomen rousen” je kent het allemaal wel in die kerstperiodes, veel voetballen. Alhoewel André niet zo sportief was in zijn jeugd. Hij was eigenlijk niet echt een voetbaltalent. Maar hij deed wel vrij regelmatig mee. Ja wat ik zeg hè, ’t was een volksbuurt, gezellig. Je wist ook niet beter natuurlijk. In die tijd ging ook bijna niemand met vakantie, want die zomerperiode zoals nu, daar was vroeger ook geen geld voor. Je bleef in je buurtje, zes weken lang en je ging daar van alles doen. Je moest jezelf vermaken. Je werd alleen geroepen voor het eten en daarna mocht je nog even naar buiten. Bij iedereen was dat hetzelfde. Meestal had je mooi weer, je had toen nog echte zomers én echte winters. Het was gewoon heel gezellig.

Leuk al dat buitenspelen, maar moesten jullie geen huiswerk maken dan?

Huiswerk? Ha, ha, ha… We waren geen liefhebbers van school. Ik heb het een keer gepresteerd om drie maanden te spijbelen. Ik zag meer in geld verdienen en dat deed ik dan bij een buurman van mij, aan de overkant bij Arie van Hilten. En die stond met een kraam op de markt en daar ging ik dan helpen uitstallen en alles, en alles verkopen, dan ging hij kaarten in het koffiehuis. Dan stond ik als ukkie achter die kar. Arie kwam altijd om een uurtje of half elf uit het koffiehuis, want m’n vader ging dan werken en die liep altijd z’n rondje over de Albert Cuyp. Die kwam altijd zo’n beetje kwart voor elf daar de hoek om. Dan ging ik onder de kar. En dan was het “Goedemorgen Arie”, dan zei hij “Hé Joop, want m’n vader heette Joop. M’n vader liep dan door naar z’n werk en dan ging Arie weer het koffiehuis in en ik weer achter de stal. En dat wist ik drie maanden uit te houden, totdat ik de brommer van de hoofdmeester voor de deur zag staan. Dus ik heel langzaam naar boven ben gelopen, hoor ik m’n vader nog zeggen van “Als ie thuis komt, dan zal ik wel even met ‘m praten” Maar dat praten konden we wel… Dus ik heb ongeveer wel drie keer elke hoek gezien, denk ik. Ja, toen moest ik weer naar school. Maar dat school heb ik tot de vierde klas uitgehouden, toen had ik het wel gezien. Toen werd je wat ouder, toen kwam de leerplicht erin en toen moest ik naar de Mavo, maar eh… dat was niks voor mij, daar ben ik ook vanaf geschopt ook. Op een gegeven moment had ik de meester Kip Klaaroe, ik vergeet ‘m nooit van m’n leven meer, die man. ’n Hele grote poster achter z’n buro hangen van Mohammed Ali, bokser toen die tijd. Ik was heel brutaal toen die tijd en dan deed ie z’n klokkie af en dan kreeg ik altijd een stomp op m’n bovenarm. Dat echt zeer deed. Ik was een jaar of veertien, toen kwam de tijd dat ik het niet meer nam. Toen hij zich een keer omdraaide heb ik ‘m een stoel in z’n nek geslagen. Ja, toen moest ik van school af. Ja, dat vond ik ook lullig, maar ik kon er ook niks aan doen. Daarna ben ik eigenlijk gaan werken…

Toen werkte André in Zwanenburg, hij was wat ouder dan mij, bij een boekbinderij, drukkerij en die heeft mij er in gewerkt, want ze hadden nog een mannetje nodig. Ik mocht officieel nog niet werken en toen ben ik er ook gaan werken. Hoe lang weet ik niet meer precies… Op een gegeven moment werd ik daar ontslagen om een kwartje. Ik werkte daar met een niet zo’n toffe jongen die liep een beetje achter, een aardige jongen voor de rest. Maar dat gaf een beetje onze humor aan… Die jongen wilde een kwartje, want hij wilde er iets mee doen, maar ik gaf ‘m twee dubbeltjes en een stuiver, maar hij wilde een kwartje. Hij begreep niet dat dit hetzelfde was en raakte helemaal in paniek en ging naar de baas toe. Toen werd ik ontslagen, dat was m’n eerste baas. Ach ja, zo ging dat, maar dat was toen die tijd niet erg, want je kon overal werken. Maar ik mocht toen die tijd nog helemaal niet werken, dus moest een beetje sjoemelen. En meestal is dat wel aardig gelukt.

Hoe is de pubertijd eigenlijk gegaan? Het was toen die tijd niet zo’n prettig sfeertje met jullie vader?

Je was altijd afhankelijk als mijn vader thuis kwam van z’n vrije dag met vissen, want hij ging altijd vissen. Maar eh… het vissen duurde geloof ik maar tien minuten en in de kroeg zitten duurde denk ik twintig uur, bij wijze van spreken dan. Hoe hij eruit kwam, dat was natuurlijk de vraag.

Er waren dus altijd veel spanningen?

Ja, je was ook niet graag thuis, dus je hoopte altijd maar dat wanneer hij thuis kwam wij al in bed lagen dan had je er het minste last van. Het was niet altijd vetpot… Mijn moeder deed altijd haar best moet ik zeggen, maar ja met heel weinig centen kan je ook niet veel doen. Ja, vlees enzo, dat was sporadisch zeg maar.

Moest jij al je geld dat je verdiende, terwijl je nog eigenlijk niet mocht werken, stoppen in de huishoudpot?

Ja, je moest wel kostgeld betalen. Toen die tijd was je al blij dat je een patatje kon kopen bij wijze van spreken. Je had toen geen geld nodig voor allerlei feesten. En ik leefde toen meer voor mijn voetballen. Ik was altijd met voetbal bezig, dus ik stapte om negen uur op zondag ochtend op m’n fietsie. Met mijn kicks over m’n nek heen en dan fietste ik naar Arsenal toen die tijd in de Boelelaan, dan ging ik voetballen. Ik zat in ’n elftalletje.

Joop je oudste broer die hield ook ontzettend veel van zingen.

Ja die heeft Bakelieten platen gemaakt. Ja die kon ook een aardig nootje zingen. We komen uit een redelijk muzikale familie. Mijn opa van mijn moeders vader zeg maar… die schreef altijd versjes en dingetjes. Mijn oom, de vader van Tonny Leroy, die kon geweldig spelen, hoe meer drank die op had, hoe beter die ging spelen. Mijn moeder zong natuurlijk een nootje, dus we hadden wel een muzikale familie.

Heb jij zelf nooit iets gehad van “ik wil wel iets in de muziek”?

Ik heb één keer een demootje opgenomen in Sneek. Ik was toevallig bij een discotheek op het Leidseplein, ik ontmoette de eigenaar die kwam uit Sneek, een echte boer. Wel een hele aardige man hoor. Hij kwam in een hele andere cultuur én in Amsterdam op ’t plein, daar heb ik een keer een demootje mee opgenomen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik niet het lef had om ermee door te gaan. Als er al twee man stonden te kijken dan deed ik het al in mijn broek, ik had het gewoon niet, jammer genoeg.

Wat vond je toen die tijd van André? Hij had toen opgetreden bij Johnny Kraaykamp in de Weekendshow?

Dat was natuurlijk heel spannend, je broertje op TV. Hij was pas acht en ik zes. Ik vond het hartstikke leuk en gezellig. Ik sprak ‘m ’s nachts en vertelde ‘m dat ie goed was op TV. Dat weet ik nog wel. Maar ook de tijd daarna, Catharina van Lenten bij ons thuis. Wie kent haar niet de zangeres. Er heeft nog een foto in de krant gestaan dat Catharina bij André op bed zat. Het was een hele happening, dan gebeurd er iets in je huis. De gespannen sfeer was toen ook even weg.

Je vader geloofde toch meer in de zangkwaliteiten van Joop dan in die van André? Werd dit anders na het optreden van André in de Weekendshow?

Ja me vader wilde zich toch meer ontpoppen als de vader van… En dat hij allelei eissen stelde voordat André daadwerkelijk in de Weekendshow mocht komen. Maar ja, ik was toen nog zo klein, dat begreep ik allemaal niet. Wat je dan later van hem gehoord heb, dan denk ik ja, als hij het nou anders had gedaan. Maar hij trok inderdaad Jopie voor, want hij was eigenlijk de zanger, hij was ook wat ouder, André was nog maar acht.

André vertelde dat hij gewoon is gebleven, maar wat vindt jij daarvan, heb jij dit ook zo ervaren.

André mocht wel graag in een grote auto rijden, maar daar bleef het dan ook wel bij. Sommige mensen hebben dan zoiets van; ik moet een bepaalde status hebben. Daar had André totaal geen last van. De één beleefd het gewoon anders dan de andere. Als je veel geld hebt, de één doet hele gekke dingen, de andere gaat erop zitten. Het is maar net wat je wilt natuurlijk.

In die tijd dat André bekend werd dankzij “Eenzame Kerst”. Heb je dit allemaal bewust meegemaakt?

Ja, we waren toen al wat ouder. Het was wel een heel gedoe, want het was voor het eerst dat bij mijn moeder thuis dat André op de radio kwam. Toen kwamen er al heel veel televisie uitzendingen en noem ‘t maar op. Dat kwam toen allemaal bij mijn moeder terecht, toendertijd. Het was een hele happening, het gaat gebeuren hè? Tenminste dat idee heb je dan nog niet, dat André later zo’n groot iemand is geworden. Maar dat was wel heel spannend allemaal.

Je ouders waren toen al gescheiden?

Ja, ja, me ouders waren toen al een jaar of vijf, zes gescheiden.

Jullie werden toen een beetje geleefd in die tijd?

Ja, als je dus niet thuis bent in die wereld dan komt er veel op je af. Dat mag duidelijk zijn, gelukkig had ie toen nog Willy Alberti, die ‘m een beetje kon sturen. Voor de rest hij werd overal uitgenodigd natuurlijk.

Maar het was wel een mooie tijd, om trots op te zijn?

Ja, tuurlijk! Je bent altijd trots, want je blijft toch de broer van… Daar moet je gewoon trots op zijn.

Op ’n gegeven moment heb je meegedaan met Superfan. Je hebt daar toch ook een nootje gezongen.?

Ha, ha, ha, twee regels ja.

Ben je toen nog vaker meegeweest naar optredens?

Jawel, ik heb ook weleens een heel leuk optreden meegemaakt, dat was helemaal in het begin. Toen reed hij nog in z’n witte kevertje en toen moest hij optreden in Haarlem. Hij moest daar “Eenzame Kerst” gaan zingen. Het ging toen die tijd nog voor 300 gulden. En daar moest hij op een biljart staan, we kwamen binnen daar en stonden alleen maar bomen van kerels. Komen wij aan; twee turfen hoog. Het eerste dat ik zei tegen André was “Doe je wel je best vanavond?” Hij was wel altijd nerveus, maar dat kwam wel goed. Hij werd door twee van die kerels op het biljart gezet. Hij zingt daar z’n nootje. Ik heb nog nooit zoveel tranen gezien van mannen van twee meter… Het was een café, waar allemaal bajesklanten kwamen. Aan het eind van de rit moest er 300 gulden betaald worden, dat waren we al kwijt aan de drankrekening, maar deze was iets minder, er bleef weinig geld over. Dat was humor, dat je dat toch weer hebt meegemaakt. Ik ben nog wel een paar keer met André meegeweest. Toen hij wat verder was, met bruiloften en dat soort dingen en zo, dat was wel leuk. Ja, dat vond ik eigenlijk wel jammer, want dat had ik eigenlijk wel meer mee willen maken. Het circus werd natuurlijk steeds groter en ik moest ook gewoon werken. Wat ik wel een klein beetje negatief vond van André is dat hij altijd een beetje weinig vertrouwen had in z’n familie wat dat betreft. Hij had toch een chauffeur nodig op een gegeven moment. Mijn broer deed ook niks die had het ook kunnen doen, maar wat dat betreft vond ik het altijd wel jammer dat hij partij koos, mensen koos die zogenaamd vrienden waren. Dat vond ik een beetje minder.

Je hebt de persoon André én je hebt de artiest André.

De persoon André is natuurlijk altijd een supergozer geweest. Hij had altijd z’n humor, altijd lachen, makkelijk in het leven staan én positief. De artiest André, ja dat is ook een wereldje, daar moet je je natuurlijk op gegeven moment ook gaan beschermen. En daar had hij heel veel moeite mee, omdat hij altijd zichzelf wilde zijn, maar je kan niet altijd jezelf zijn. Als je altijd jezelf zou zijn, kom je nooit meer thuis. Je bent altijd onderweg, dan moet je daarheen en dan weer daarheen. Je moet beslissingen nemen en dat viel hem wel eens zwaar.

Hij had altijd veel mensen om zich heen, de zogenaamde vrienden, maar vond hij dat ook wel prettig dat al die mensen erbij waren? Of had hij liever gehad; Ik ga m’n nootje zingen en klaar…

Ja misschien wel, daar heb ik ’t eigenlijk nooit met ‘m over gehad, maar misschien wel. Ik denk dat hij er wel meer naar verlangde. Maar André was ook weer een man die moest mensen om zich heen hebben. Als hij geen mensen om zich heen had, was hij een bloedchagrijn bij wijze van spreken. André kon nooit in z’n eentje zitten.

Maar hoe zit dat dan, want André hield toch heel erg van vissen? Dan zit je toch ook meestal in je eentje…?

Nou daar heb ik nog wel een anekdote over, over het vissen… Het was ’s avonds en André woonde toen nog in die woonark in Vinkeveen. Hij belde me een keer op ’s avonds, hij zegt: heb je zin om te vissen vannacht? Ik hou eigenlijk niet van vissen, maar ik zei: nou ja, oké. Hij zegt: kom nou, gewoon even gezellig op het water. Ik zei: oké ik kom eraan, ik dus daar naar toe. André zat op de bank, televisie te kijken, sport, voetbal. Hij zegt: ik heb deze wedstrijd opgenomen, die moet ik nog even kijken. Er ging een aantal uren overheen. Enne… ik zeg: Hé Dré, we gingen toch nog vissen. Oh ja, zegt ie, helemaal vergeten. Dus hij doet de pui (schuifpui) open van de boot en gooit twee hengels naar buiten met die klikkers en hij ging weer zitten!! Ik zei, moet ik hiervoor hier naar toe komen!! Jij bent ook een lekkere!! Dat is dus ook weer typisch André. Dat was ook weer een gezellige avond geworden. Maar daar bedoel ik alleen maar weer mee te zeggen: André kon niet alleen zitten. Hij moest iemand om zich heen hebben. Al was het maar één persoon dat maakte hem op dat moment niet uit.

Je hebt het over de leuke dingen die je hebt meegemaakt, maar er is uiteindelijk toch een breuk tussen jullie ontstaan. Zover ik de documentaire heb gezien en de bladen heb gelezen, wilde André nooit over zijn broers en zus praten. Dat moet toch verschrikkelijk veel pijn doen?

Als je zoiets zegt, en André is altijd mondig genoeg geweest, pak dan die persoon aan waar het echt om gaat. En zeg dan tegen die persoon of broer wie het zijn en ga niet iedereen over één kam scheren. Wij zijn allemaal anders. Kijk dat vond ik wel beetje… Ik had ook het idee dat het niet over mij ging, moet ik eerlijk zeggen, want ik heb nooit wat met André gehad namelijk. Woorden of ruzie, dus dat vond ik wel een beetje vreemd. Maar ja, dat was zijn keuze op dat moment.

Maar wanneer is die keuze geweest dan?

Ik denk dat dit is geweest in de tijd dat hij met Rachel omging. Hij kreeg andere vriendengroep, vrienden tussen aanhalingstekens. Ik blijf altijd zeggen dat zijn echte vrienden systematisch weggedrukt zijn. Want ik denk dat haar familie van haar niet kon zien dat hij te veel plezier had met deze mensen, waarschijnlijk, in zijn wereld. En dat kon denk ik niet en daar hoorde wij waarschijnlijk ook bij.

Ben je ondanks de breuk, wat heel pijnlijk zal zijn geweest, André toch blijven volgen?

Ja, als ik ‘m zag op TV of hij had een nieuwe plaat. Ja, je weet het wel, dan werd deze ook gehaald. Ik heb niet alle singles, maar bijna alles. Kijk hè, het is toch je broer. Het maakt helemaal niet uit ik ben hartstikke trots op ‘m wat hij neergezet heeft.

Heb je nog wel geprobeerd contact met André te zoeken?

Ja, ik ben samen met m’n vriendin, jaren geleden, bij ‘m aan de deur geweest. Ik heb daar aangebeld en daar werd aan de poort gezegd: Hij ligt te slapen. Maar ja, als hij ligt te slapen, dan kan nogal altijd zij ons ontvangen met een bakkie thee, want we kwamen voor niets anders. Gewoon even gezellig een bezoekje aan je broer brengen. Een bezoekje aan je broer, daar is toch niets vreemds aan? Maar ik heb een beetje het idee dat ze altijd daar bang waren dat je wat kwam halen. Ik kan met de hand op m’n hart zeggen hoe het boek er ook uitziet, wie er ook in genoemd wordt. Noem het allemaal maar op, hij kreeg van mij geen cent. Ik heb ‘m nooit om één cent gevraagd. En dat zweer ik op alles wat me lief is. Daar kan het niet aan liggen.

En dan nog steeds heel trots hè, maar dan toch heel erg verdrietig zijn volgens mij?

Ja, ja, natuurlijk ben ik heel erg trots op ‘m, maar ik had liever gehad dat hij nog geleefd had. Of je nou wél of geen contact met iemand hebt, maakt allemaal niets uit, het blijft toch je broer. En als je niets hebt, geen kwaadheid hebt met iemand dan mis je zo iemand altijd. Kijk je kunt over bepaalde dingen gemakkelijk heen stappen, maar hierover niet echt makkelijk, omdat het iets is wat je mist, met het afscheid nemen en zo. Dat vind ik wel weer jammer…

Want je hebt er eigenlijk met hem nooit over kunnen praten, wat dat betreft?

Nee, daarom alleen toen het allemaal gebeurd was, met m’n zuster. En met m’n vriendin, weet je dan praat je er wel over, maar dat gevoel blijft. Het gevoel blijft altijd hetzelfde, omdat dat ene moment dat je hebt gezien dat je broer in zijn kist ligt, dat heb je nooit gezien. Ja, je hebt het wel gezien op TV, maar ik heb niet het idee dat daar mijn broer in lag, dat heeft mijn zus idemdito. Precies hetzelfde. En daarom hebben we… ben ik ook zwaar teleurgesteld, vooral in de familie dat ze ons dat niet eens gegund hebben. We hoefden nergens bij te zijn. We wilden alleen maar afscheid nemen. Meer heb ik niet gevraagd en dat doet me toch wel heel veel, en dat neem ik ze toch wel heel erg kwalijk.

Heb je nog wel geprobeerd om afscheid te kunnen nemen?

Ja, ik heb via Nathalie contact gezocht. Ik heb voor z’n huis gestaan. Ik heb Wim Bohnen gevraagd, die zou me bellen, maar hij moet nou nog bellen. Ja, totaal tegen de muur aangelopen wat dat betreft. Wel twintig keer de voicemail ingesproken van Melvin Produkties, gevraagd hoe het zit, of ze me terug willen bellen, nul komma nul… Dat neem ik ze wel heel erg kwalijk.

Heb je voor jezelf wel op een bepaalde manier toch afscheid kunnen nemen?

Ja, geprobeerd in ieder geval door daar toen hij gecremeerd werd die avond, om daar op het parkeerterrein te gaan staan bij het crematorium. Toen wilde de bewaking ons nog wegsturen, maar toen heb ik voor mijn gevoel wel een klein beetje…, ik was er in mijn gedachten toch bij… Maar dat is toch niet helemaal weg, maar dat ik toch dichtbij was, maakte het toch een beetje goed. Maar het échte afscheid heb ik in principe nooit kunnen nemen.

En je zus ook niet, zeg je?

Nee, mijn zus ook niet…

En dat terwijl jullie, jij en je zus in het verleden, veel voor André betekend en gedaan hebben?

Kijk ik ben zo’n iemand, als iemand met moeilijkheden komt en ik kan ‘m helpen, dan probeer ik dat. Dat zit in m’n genen.

Kwam André wel eens met problemen bij jou?

Nou jawel, in het begin toen André net op kwam, toen kwam hij bijna elke avond bij mij thuis. Toen woonde ik nog bij mijn schoonfamilie in. Hij kwam altijd tegen etenstijd. (Arie tegen Arnold: Daarom maakt ik het grapje, toen ik jou belde voor de afspraak voor het interview. Daar zei ik ook ik kom het liefst rond etenstijd, toen jij vroeg hoe laat zullen we afspreken? Dat deed André precies hetzelfde…) Dan dronk hij altijd een halve fles whisky leeg. Toen kwam hij met Ellen die tijd. Toen hadden ze het niet breed. Hij was toen net een beetje aan het zingen. Vandaar dat ze vaak mee aten en dat is helemaal niet erg, mijn maakte het geen reet uit en mijn schoonmoeder vond het ook geweldig. En ook dit was weer typisch André. Het was altijd heel leuk dat hij kwam, hij kwam zeker drie tot vier keer in de week.

Mooi verhaal, maar des te harder is het dat je geen afscheid hebt kunnen nemen. Het klinkt misschien gek, maar er zullen veel mensen zich afvragen waarom je niet naar de ArenA bent gegaan om afscheid te nemen. Dan ben je toch een stukje dichterbij, dan bij de TV.

Dat snap ik ook wel, maar gewoon dan het feit dat ik daar als broer zijnde daar de hele dag voor de deur moet gaan liggen om een plekje te kunnen bemachtigen. Stel dat ik dat wel gedaan zou hebben dan had ik daar op de tribune gezeten, als broer zijnde. Ik zie dan wel een kist binnenkomen, maar wie vertelt mij dat André daarin ligt. Daarom hield het mij tegen, puur om het feit… Ik had het misschien wel gedaan als ik hem gezien had, als ik gewoon met m’n zus afscheid had kunnen nemen, terwijl hij opgebaard lag… gewoon met de kist open, dan had ik kunnen zeggen: Rust zacht. Dan had de kist dicht kunnen gaan en m’n zus en ik weg kunnen gaan. We hadden dan niet op de middenstip hoeven zitten en dan hadden we misschien wel naar het stadion gegaan. Dan hadden we in ieder geval geweten dat m’n broer daarin lag. Nu heb ik dat gevoel helemaal niet. Mijn zus heeft hetzelfde gevoel. Toen we samen televisie zaten te kijken, zei zij ook dat ze niet het gevoel had dat André in de kist lag. Puur omdat we hem niet in de kist gezien hebben. Omdat je als familie geen afscheid hebt kunnen nemen. We wilden gewoon heel erg graag André zien, meer wilden we echt niet. We hoefden nergens bij te wezen. Maar zelfs dát werd ons niet gegund. En dat neem ik ze gewoon ontzettend kwalijk. Vooral omdat ik nooit wat heb gehad met André.

Maar hoe is dat dan gegaan met die grafsteen van jullie moeder?

Dat zou het enigste kunnen zijn, maar het is het raarste verhaal dat ik ooit gehoord heb. Nou ja, jullie hebben het allemaal wel gezien, het heeft in bladen gestaan met die plaat, noem maar op. Dat het dus niet waar was, want het hele verhaal begrijp ik niet. Want het graf van m’n moeder dat heeft André gekocht. Daar zou hij officieel in gaan en eventueel z’n vrouw, want er was plaats voor drie personen. Het graf had hij toen die tijd gekocht. Ik zag dat graf later, maar miste de grafsteen. Ik had het er met André over, hij vroeg dan ook om wat te regelen, hij zou betalen, want ik had geen stuiver op dat moment. Ik zag het helemaal voor me, het moest en zou zo’n glazen plaat met tekst worden. André betaalde me acht honderd gulden en ik regelde de glasplaat. Het enige waar ik geen rekening mee gehouden had, was dat de gemeente geen toestemming gaf voor het plaatsen van een glazen plaat. Mijn moeder lag namelijk op het nieuwe gedeelte van de begraafplaats en daar mogen geen glazen platen als grafsteen geplaatst worden. De eigenaar van het graf heeft hier bericht over gekregen, André dus, maar die heeft nooit de brief gekregen. Ik heb nog geprobeerd een kopie van die brief te krijgen via de gemeente, maar helaas… Ik kreeg het verwijt dat ik het geld in m’n zak gestopt zou hebben, maar ik heb de glazen plaat al die tijd gewoon thuis staan. Deze heeft iedereen kunnen zien tijdens interviews op TV en bladen. Omdat ze mij verweten over dat geld, heb ik vaak op het punt gestaan om de plaat gewoon voor het hek bij André thuis te zetten of om hem er overheen te gooien.

Heb je nog contact met je broers en zus? Je zus wel, want dat vertelde je net.

Ja, met me zus wel, en daar ben ik heel erg blij om. Mijn zus heeft ook een hele moeilijke periode achter de rug. Ze is alleen weet je, wat ze nu nog heeft probeer ik er voor haar te zijn. Als ik tijd heb ga ik naar haar toe, of ze komt naar mij toe.

Kun je met je zus Wil praten over het verlies van André? Of zeg je we laten het rusten, we vinden het wel goed zo en proberen ons leventje weer op te pakken?

Jawel we praten wel, maar me zus kijkt geen TV over alles wat met Rachel of André te maken heeft op dit moment. Mijn zus zegt: Rachel interesseerd mij niet meer. Zij is gewoon verleden tijd. Mijn zus heeft natuurlijk heel veel meegemaakt in die periode. Mijn zus kan ook wel een boek schrijven, denk ik. Maar die wil dat weer niet doen, maar ja. Maar ik kan wel gewoon met m’n zus over de situatie praten en dat is mooi. Zij kan haar verhaal kwijt en ik kan mijn verhaal ook een beetje kwijt én ik heb een vriendin die ook goed kan luisteren.

Heb jij het voor jezelf al verwerkt of niet? Het verlies van André…

Ja, in zoverre verwerkt. Kijk bij mij blijft altijd het gevoel dat ik nooit afscheid heb kunnen nemen en dat blijft altijd sudderen. Je wordt er elke dag weer mee geconfronteerd. Je doet het ook zelf, ik kan ook gewoon zeggen tot hier en niet verder, ik stop ermee, klaar, maar ja ergens blijven er altijd weer dingen naar boven komen dat je denkt, hallo! Zo was het niet en dan moet ik er toch op reageren. En dat is weleens vervelend. Maar ja, na 23 september als André een jaar dood is, dan moet daarna iedereen zeggen, en dat wil Rachel dan ook doen, dan moet het ook sloes (afgelopen) zijn.

Ben je dan niet bang, dat er onthullingen staan in het boek van Rachel over de familie Hazes? Want zij brengt 23 september een boek met allerlei afrekeningen op de markt en daarmee moet het klaar zijn, want dan kan zij gaan rouwen.

Volgens de berichten komen we allemaal aan de beurt, de familie van André, dus… Ik ben heel erg benieuwd naar het boek. Ik ben heel erg nieuwsgierig wat er allemaal instaat. Misschien staan er bepaalde pasages in waar ik wel op moet reageren. Dat weet ik niet. Staat er niets in dat ik kan beamen of het wel of niet waar is, dan kan ik ook niets zeggen. Dan moet je ook je mond houden, vind ik.

Laten we het nu even over de leuke dingen hebben… Wat is jouw favoriete nummer van André?

Dan moet ik toch heel goed nadenken…. Dat vind ik dan toch een Italiaans nummertje: waar hij Innamorato in zingt, het nummer met de titel “Il Cuore” Dit is een nummer waar zijn stem helemaal goed in uitkomt. Maar bij Nederlandstalig moet ik even goed nadenken… Ja, hij heeft er zoveel gemaakt. Eh…

Bij welke nummer heb je een mooie herinnering?

Dan blijft dat toch zijn eerste nummer natuurlijk “Eenzame Kerst” daar ben je natuurlijk meer bij betrokken geweest.

Enne… je minst favoriete nummer? Dat je denkt: Dit is echt bagger?

Ja, dat is heel moeilijk… Je bedoeld eigenlijk dat je denkt, dat nummer is niet typisch André? Het Engelstalige dat moet ie niet doen, dat had ie nooit moeten doen, dat ligt hem op één of andere manier niet. De tongslag ligt hem niet. Kijk dat is niet waar hij z’n snik in kwijt kan. In het Nederlandse Levenslied zat die snik wel, dat hoorde er gewoon bij. In dat Engels is dat weer wat moeilijker.

Je leukste of mooiste moment met André?

Het leukste moment is dat we thuis zaten, toen werd mijn moeder gebeld. André belde met de mededeling: Ik lig in het ziekenhuis. Hij had gevoetbald en hij had zijn been gebroken. Mijn moeder in alle staten. Ik mee, want ik moest haar brengen. Toen kwamen wij in het ziekenhuis aan. Wij vragen waar André lag, dan moet u daar door die gang, want hij lag bij de Afdeling Gips. Dat is ook weer typisch André, we zagen ‘m niet. En in één keer komt er een been in de lucht: Joehoe!! Hier ben ik!! Dat is een verhaal dat me bij is gebleven. Altijd lachen met André, weet je.

Je minst leuke moment met André?

Het minst leuke? Ik kan geen minst leuke noemen…, maar wat mij altijd heel erg irriteerde was altijd het feit dat als André iets verkeerd gedaan had, tijdens een concert of zo en hij was niet goed bij stem of iets dergelijks. Dan begonnen de mensen tegen mij te zeiken, omdat ik z’n broer ben, de broer van André ben. Kijk dan niet, weet je, gooi dan die knop uit!! Waarom blijf je dan kijken. Hij was niet bij stem of hij zag er niet uit, wat heeft hij nu weer aan… Dan denk ik: ja, wat heb ik daar dan mee te maken. Maar dan gaan ze tegen mij lopen zeuren en dat vond ik en vind ik nog steeds vrij vervelend, moet ik zeggen. Dat is eigenlijk het mindere aan het bekend zijn van André dat besefte hij waarschijnlijk zelf toen die tijd ook niet dat wij als familie, wanneer ze weten dat je de broer of de zus van… bent, dat de mensen altijd tegen jou beginnen. Daar moet je ook maar tegen kunnen natuurlijk Soms waren er opmerkingen bij van mensen, dat je dacht: moet ik ‘m een ros geven, ja of nee, want dan ben je echt kwaad. Maar ja, je probeert je altijd in te houden.

Hield je van de muziek van André?

Ja, van het meeste wel. Sommige dingen vond ik heel bijzonder. Maar wat ik zo mooi vond aan André, is gewoon het feit dat hij met z’n Prisma woordenboekje zoveel dingen heeft verzonnen. Ook de muziek die erbij gemaakt werd, dat vond ik altijd super. Je kunt wel een hele mooie tekst maken, maar als je er geen muziek bij hebt, dan klinkt het voor geen meter. En dan de stem en de emotie daarin dat is gewoon zijn sterkste punt.

Heb jij de boeken van en over André weleens gelezen?

Nee, die heb ik nooit gelezen, want ik hou niet van lezen. Ik ben geen lezer! Ik moet straks wel een hele hoop gaan lezen… De 29e komt het boek van Bert Hiddema uit, maar ik krijg het al eerder, dus moet ik het al gaan lezen, want Bert en ik krijgen het nodige op ons af. De 30e augustus gaan we met z’n tweeën naar Rob Stenders en dan moet ik wel weten wat ik ook alweer precies tegen hem heb gezegd, want ik heb zoveel verteld. Dus ik moet het wel lezen, ondanks dat ik geen lezer ben.

Maar je kunt je toch laten voorlezen door je vriendin?

Nee, doe dat maar niet, want als er wordt voorgelezen dan val ik in slaap...

Waar was je op het moment dat je hoorde dat André was overleden?

In de vrachtwagen onderweg naar een klant. Toen heb ik gelijk de wagen aan de kant gezet en had ik het heel erg moeilijk. Het enige dat in me opkwam, dat was contact zoeken met Rachel. Maar ja, wat ik zeg, dat had ik beter niet kunnen doen. Ik liep tegen die bekende muur aan.

Wat vond je ondanks alles van de afscheidsceremonie in de Amsterdam ArenA?

Het was superindrukwekkend, dan heb ik het niet alleen over het stadion, maar ook over de kijkdichtheid van het programma. Dat er ruim vijf miljoen mensen naar een begrafenis hebben gekeken. Dan besef je ook als familie, denk ik en dan denk ik, dat ik namens iedereen kan praten. Wat André allemaal gepresteerd heeft, dan denk je, jeetje mina, dat is eigenlijk best heel veel. Daar heb je als iemand leeft geen benul van, daar sta je niet bij stil. Dat zijn maar heel weinig mensen die dat voor elkaar hebben gekregen in hun hele leven.

André was erg geliefd, maar wist je dat André zó geliefd was?

Nee, ik denk het niet.

En denk je dat André het op die manier geweten had?

Nee, ik denk niet dat hij dit had kunnen voorzien dat het zo zou worden.

Wat vind je van de documentairereeks “Namens André”?

Er is pas één uitzending geweest, maar wat ik er van uit op kan maken, is niets nieuws eigenlijk. Het is gewoon een documentaire naar de 23e september toe en waar alles gebeurd, netals René Froger die een aanloop heeft naar z’n concert. Er is niets nieuws aan de dijk, zeg maar. Ik vind het allemaal te commercieelachtig allemaal en daar heb ik wel een beetje moeite mee.

Wat vond je van de tattoeages van de kinderen?

Dreetje vond het helemaal niet leuk zag ik in het voorstukje… Hij loopt te schreeuwen en dan denk ik, volgens mij wil die jongen het helemaal niet. Dan heb ik ook meer de indruk dat het hem opgedrongen wordt. Wat ik nog belachelijker vind, is dat de schoonouders ook een tattoo hebben met het as van André. Als er as in zit dan ben je niet goed bij je hoofd, het spijt met wel. Dat gaat me gewoon te ver. Dat meen ik echt, het heeft niets meer met de dood van André te maken. Dit is puur alleen maar om die documentaire een richting op te sturen, anders is er geen reet aan.

Er komt straks een onthulling in het boek “Typisch André” dat is geschreven door Rachel en Tom Metz. Het gerucht gaat dat hij zou zijn misbruikt door een man.

Ik ben ook heel benieuwd, Arnold, want eh… Daarom ben ik zo hartstikke nieuwsgierig naar het boek, de onthulling. Ik kan er nu in principe weinig over zeggen.

Je heb zelf geen gedachte van: Het zou wel waar kunnen zijn?

Persoonlijk denk ik het niet. Ik heb alleen het idee dat hij dat puur heeft gezegd om zijn huwelijk te redden. Het was natuurlijk in de periode dat André al zieker was dan we met zijn allen dachten. En hij wist zelf wel, denk ik, want je bent zelf natuurlijk ook aan het filosoferen over bepaalde dingen en je ziet het natuurlijk op foto’s dat hij er slecht uitziet. Het heeft natuurlijk met allerlei factoren te maken… Hij was als de dood, want de scheidingspapieren lagen in principe al bij Moskowitsch. Het was een kwestie van tekenen en Rachel had geen Hazes meer geheten, dus wat dat betreft denk ik dat hij het allemaal wou rechtzetten, daarom heeft hij Melvin en Nathalie tot zich toegelaten. Daarom denk ik persoonlijk dat André het enkel en alleen zei om niet alleen achter te blijven. Dat hij niet in een gat viel.

Rachel zegt dat ze alles doet met de gedachtegang van André, wat vind jij ervan?

Ja, dat wordt ook weer een giswerk, natuurlijk hè? Dat zou best kunnen, maar ik betwijfel of André het in het boek over misbruik zou hebben eventueel, dus ik neem het allemaal maar even met een pak zout, als je het niet erg vindt.

Wat vind je van de single “Vaag En Stil”?

Ja, een beetje on-André eerlijk gezegd, een heel ander soort melodie en andere manier gezongen. Maar toch weer verfrissend, een andere André wéér. Wat hij eigenlijk al die jaren al gedaan heeft. Steeds een beetje veranderen en ik vind het een mooi nummer!

Er zijn diverse odes gemaakt voor André, wat is jouw gedachte daarbij?

Dat geeft alleen maar aan hoe populair André altijd geweest is onder de zangers zelf. Daar zijn bepaalde mensen die vinden dat dan een eer voor hun zelf dat ze iets over André mogen/kunnen zingen. Daar heb ik in principe geen moeite mee, mocht het niet te commercieel gaat worden. Want het wordt vaak gezegd: De één zijn dood, is de ander zijn brood. Er zijn natuurlijk mooie nummers bij, waaronder dat nummer van Rob Zorn. Dit nummer grijpt mij wel aan. Dat vond ik wel apart. Dat heb ik ‘m al verteld op z’n site.

Je hebt bij ons ook een bericht geschreven in het gastenboek, maar wat ging er eigenlijk door je heen toen je de site zag, daarmee bedoel ik de reacties van de fans.

Het heeft me echt geintregeerd, want ik ging even kijken, omdat ik sinds kort een computer heb. Ik ging even surfen en toen stond ik er echt versteld van hoeveel mensen nog met André bezig zijn. Onverstelbaar!

Hoe kijk jij nu naar de komende 23 september?

Met m’n ogen. Geintje tussendoor!! Ik hoop dat het na de 23e rustig wordt, maar dat André wel in ere wordt gehouden, maar dat zeg ik niet tegen dovemansoren, want dat leeft nog steeds bij jullie en als ik naar jullie site kijk, dan zit dat wel goed. Ik zal het ook blijven volgen op jullie site, zolang het duurt en ik hoop heel lang…

Nou..., dat gaat zeker lang duren.
Je hebt meegewerkt aan het boek “’n Vriend” van Bert Hiddema, waarom heb je dat gedaan?

Dit is het boek dat de waarheid verteld over de jeugd die wij hebben beleefd als kind zijnde en het was eigenlijk de bedoeling dat ik heel kort zou meewerken, maar door het praten kwamen er weer zoveel dingen boven en kwam m’n zuster er nog bij. Het wordt écht een heel mooi boek. De manier waarop Bert kan schrijven, wordt het ook op een hele mooie luchtige manier neergezet. Met de humor erin en daarom heb ik eraan meegewerkt. Puur omdat ik zelf ook vind dat de mensen moeten weten hoe het altijd is geweest. En dat ze het niet alleen toen die tijd van André hoorde, maar dat het ook werkelijk zo was en dat het ook geen makkelijk situatie was vroeger bij ons thuis.

Waarom zouden wij fans het boek moeten gaan kopen? Niet dat jij nu commercieel moet zijn, maar gewoon de vraag wat maakt het boek interessant voor de fan?

Ik verdien er niets aan, dat je dat weet. Ik verdien er echt niets aan, ik heb er belangeloos aan meegewerkt en dat vond ik heel fijn om te doen. Ook voor Bert, want hij is gewoon een fijne man om mee te communiceren. Als je een echte fan bent en je wilt echt de in en outs weten van vroeger, dan zou je het boek toch écht moeten kopen. Het is gewoon het échte verhaal!

Heb je nog een persoonlijk woordje naar de fans toe?

Ik heb heel veel waardering voor de mensen dat ze zolang nog bezig zijn met André en de lengte van hun leven nog bijven doen. Ik vind het alleen maar klasse. Dat is weer het bewijs dat André iets neergezet heeft voor deze mensen. Dat deze mensen hem gelukkig in ere houden. André in ere houden zoals hij is én zoals hij was. De gewone man, niet dat bekakte gedoe allemaal. Gewoon André, is André en that’s it!!! En die moeten ze in ere houden, zoals ik dat ook zal doen. En dan maar hopen dat het goed komt met iedereen in goede gezondheid en dat we elkaar nog regelmatig op de site kunnen tegenkomen.

Dank je wel Arie.

Graag gedaan Arnold

Harstikke leuk dat je mee wilde werken…

Hè, hè, krijg ik nou wat te drinken….

Terug naar boven